els1

Που πάει το μυαλό ενός φιλάθλου του ποδοσφαίρου όταν ακούει Ελ Σαλβαδόρ?{gavatar mode=header}

Πόσοι ακόμα και «φανατικά» ασχολούμενοι με το άθλημα γνωρίζουν έστω και έναν ποδοσφαιριστή από την Ονδούρα ?
Και ποιός θα ήταν ο λόγος για να αναφερθεί κάποιος σε έναν ποδοσφαιρικό αγώνα μεταξύ των δύο αυτών χωρών της Κεντρικής Αμερικής ?

Ας πάμε 42 χρόνια πίσω στο 1969.
Ο πόλεμος στο Βιετνάμ μαίνεται με τις Η.Π.Α να αντιμετωπίζουν σοβαρά προβλήματα τόσο στα μέτωπα του πολέμου , όσο και στο εσωτερικό με το αντιπολεμικό κίνημα που έχει πάρει μεγάλες διαστάσεις.
Στην Μέση Ανατολή οι αψιμαχίες Ισραηλινών και Αιγύπτιων στον απόηχο του προ διετίας «πολέμου των έξι ημερών» , συνεχίζονται σποραδικά.
Ο «ψυχρός πόλεμος» έχει μεταφερθεί και στο διάστημα με Αμερικανούς και Σοβιετικούς να προσπαθούν μέσω των διαστημικών τους επιτευγμάτων , να αποδείξουν την ανωτερότητα του ενός η του άλλου κοινωνικού συστήματος.
Και στην Ελλάδα «ειν’ όλα μαύρα» καθώς από το 1967 η στρατιωτική χούντα
έχει εγκαθιδρύσει ένα στυγνό δικτατορικό , αντιλαϊκό καθεστώς.
Μπαίνουμε στον Ιούνιο ....
Τα προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου 1970 πλησιάζουν στο τέλος τους.
Η σπουδαία εθνική μας εκείνης της περιόδου μάχεται με την Ρουμανία για την πρόκριση (που δεν θάρθει τελικά μετά το 1-1 του Βουκουρεστίου που δίνει στους Ρουμάνους την πρόκριση για ένα βαθμό).
Στην Κεντρική Αμερική υπάρχουν αγώνες μπαράζ για μια θέση στο Μουντιάλ μεταξύ δύο χωρών που διεκδικούσαν για πρώτη φορά την συμμετοχή τους σε τελική φάση.
Θα ήταν τον Σαν Σαλβαδόρ η η Ονδούρα η ομάδα που θα έπαιρνε το εισιτήριο?els2

Ο πρώτος αγώνας ήταν προγραμματισμένος για την Κυριακή 8 Ιουνίου στην πρωτεύουσα της Ονδούρας Τεγκουσικάλπα....

Στην Ελλάδα ο Παναθηναϊκός έχοντας κερδίσει με 2-0 τον ΠΑΟΚ στην Λεωφόρο κατακτάει το πρωτάθλημα δύο αγωνιστικές πριν το τέλος του.
Στις 6/6 ο αγωνιστής Αλέκος Παναγούλης δραπετεύει από τις φυλακές στο Μπογιάτι και επικηρύσσεται από την χούντα για 500.000 δραχμές...

...Η ομάδα του Σαλβαντόρ περνάει ένα εφιαλτικό Σαββατόβραδο με ένα μεγάλο πλήθος οπαδών της Ονδούρας να πολιορκεί κυριολεκτικά το ξενοδοχείο της αποστολής.
Το πλήθος πετούσε πέτρες στα παράθυρα , βαρούσε με ξύλα λαμαρίνες και άδεια βαρέλια. Κάθε τόσο έσκαγαν με κρότο βαρελότα».Οι κόρνες των σταματημένων έξω από το ξενοδοχείο αυτοκινήτων ούρλιαζαν φοβερά. Οι οπαδοί σφύριζαν , φώναζαν , απειλούσαν και αυτό κράτησε όλη νύχτα.
Την άλλη μέρα η Ονδούρα νίκησε την άυπνη ομάδα του Σαλβαδόρ 1-0.
Όταν ο επιθετικός της Ονδούρα Ρομπέρτο Καρντόνα πέτυχε το νικητήριο γκολ στο τελευταίο λεπτό , στο Σαλβαδόρ η 18χρονη Αμέλια Μπολάνος , πετάχτηκε από την τηλεόραση που καθόταν στο γραφείο , πήρε από το συρτάρι το πιστόλι του πατέρα της και αυτοπυροβολήθηκε στην καρδιά.
«Η νεαρή κοπέλα δεν άντεξε την ταπείνωση της χώρας της» , έγραψε την
επόμενη μέρα η εφημερίδα El Nacional.
Στην κηδεία της Αμέλιας που μεταδόθηκε απ’ την τηλεόραση,πήρε μέρος όλη η πρωτεύουσα. Στην κεφαλή της νεκρώσιμης πομπής προχωρούσε τιμητικός λόχος με λάβαρο. Πίσω από το φέρετρο που ήταν σκεπασμένο με την σημαία της χώρας , πήγαινε ο πρόεδρος της Δημοκρατίας με υπουργούς, ενώ ακολουθούσε η ενδεκάδα της εθνικής ομάδας»

...Την ίδια μέρα στην χώρα μας η χούντα πανηγυρίζει για την σύλληψη του «τρομοκράτη εχθρού» Αλέκου Παναγούλη...

...Τίποτα από ότι συνέβησαν στην Ονδούρα δεν συγκίνησε τις διεθνείς ποδοσφαιρικές αρχές που μόλις μια βδομάδα μετά επέτρεψαν να γίνει η ρεβάνς
στο Στάδιο «Flor Blanca» (Λευκό λουλούδι) της πρωτεύουσας του Σαλβαντόρ.

Αυτή την φορά ήταν η ομάδα του Σαλβαδόρ που ξαγρύπνησε. Πλήθος οπαδών έσπασε ουρλιάζοντας ολα τα τζάμια του ξενοδοχείου πετώντας μέσα τόνους κλούβια αβγά , ψόφιους αρουραίους και βρωμερές πατσαβούρες.
Οι παίκτες της Ονδούρας μεταφέρθηκαν με τεθωρακισμένα στο γήπεδο που ήταν περικυκλωμένο από τον στρατό.
Στην ανάκρουση του εθνικού ύμνου της Ονδούρας το στάδιο ούρλιαζε ενώ αντί της σημαίας της χώρας που κάηκε μπροστά στα μάτια του κοινού , ανυψώθηκε μια βρωμερή και σκισμένη πατσαβούρα» ...

Δεν χρειάζεται να πούμε ότι το Σαλβαδόρ κέρδισε , απλά να πούμε ότι το σκορ ήταν 3-0.

Από το γήπεδο η ομάδα της Ονδούρας μεταφέρθηκε με τεθωρακισμένα απ’ ευθείας στο αεροδρόμιο .
Δεν συνέβη όμως το ίδιο με τους οπαδούς της που υπέστησαν άγριο κυνηγητό και ξυλοδαρμούς , τρέχοντας για να περάσουν τα σύνορα.
Δύο νεκροί και δεκάδες τραυματίες ο απολογισμός».

...Εκείνη την μέρα στην Ελλάδα γίνεται η τελευταία αγωνιστική του πρωταθλήματος με τον Ολυμπιακό να κερδίζει τον ήδη πρωταθλητή Παναθηναϊκό με 2-1 στο Καραϊσκάκη και τον Γιώργο Σιδέρη να φτάνει τα 35 γκολ και να αναδεικνύεται δεύτερος σκόρερ στην Ευρώπη πίσω από τον Βούλγαρο Ζέκοφ που για να τον ξεπεράσει πέτυχε 5 (??) γκολ στον τελευταίο αγώνα....

Θα αναρωτιέστε , είναι δυνατόν να συμβαίνουν τέτοια γεγονότα και να μην υπάρχει καμία παρέμβαση ? Κι’ όμως αντί η FIFA να αποκλείσει και τις δύο χώρες και ενώ οι τόνοι ανάμεσα τους ανέβαιναν , ρίχνει λάδι στην φωτιά δεχόμενη να γίνει τρίτος αγώνας ανάμεσα στις δύο ομάδες σε ουδέτερο γήπεδο (Μεξικό) στις 27 Ιουνίου.
Στην Ονδούρα υπήρχαν επεισόδια ενάντια σε μετανάστες από το Σαλβαντόρ
πράγμα που οδήγησε στην διακοπή των διπλωματικών σχέσεων των δύο χωρών μία μόλις μέρα πριν από τον αγώνα (26/6).
Κάτω απ’ αυτές τις συνθήκες δόθηκε η «μάχη» της πρόκρισης την οποία επιτράπηκε να παρακολουθήσουν 10.000 οπαδοί από κάθε χώρα , τους οποίους χώριζαν 5.000 Μεξικανοί αστυνομικοί(σε ένα γήπεδο 100.000 θέσεων).
Τελικό αποτέλεσμα 3-2 υπέρ του Σαλβαδόρ.

Η «ποδοσφαιρική μάχη» αυτή όμως δεν έμελλε να είναι η τελευταία...
Τα μεθοριακά επεισόδια έδιναν και έπαιρναν τις επόμενες μέρες και αυτό οδήγησε στο κλείσιμο των συνόρων.
Και ξαφνικά στις 14 Ιουλίου η αεροπορία του Σαλβαντόρ βομβάρδισε την πρωτεύουσα Τεγκουσιγκάλπα , γεγονός που σήμανε την έναρξη πολέμου μεταξύ των δύο χωρών. Τα στρατεύματα του Σαλβαντόρ εισέβαλαν στο έδαφος της Ονδούρας , ενώ με την σειρά της η αεροπορία της Ονδούρας βομβάρδισε πετρελαϊκές εγκαταστάσεις....

....Μετά από δύο μέρες στις 16 Ιουλίου και ενώ οι νεκροί , οι τραυματίες και οι άστεγοι συνεχώς αυξάνονταν , η ανθρωπότητα είχε στραμμένα τα βλέμματά της στο Διαστημικό Κέντρο Κένεντι και στην εκτόξευση του διαστημοπλοίου Apollo 11 με στόχο την προσεδάφιση ανθρώπων στην Σελήνη...

Με πρωτοβουλία του Οργανισμού Αμερικανικών Κρατών επήλθε κατάπαυση του πυρός στις 18 Ιουλίου 1969 .

Τραγικός απολογισμός του πολέμου που κράτησε 100 ώρες και ονομάστηκε «Πόλεμος του ποδοσφαίρου» , οι 6.000 νεκροί οι μερικές δεκάδες χιλιάδες τραυματίες πάνω από 100.000 άστεγοι και τεράστιες υλικές καταστροφές.

...Στις 2:56π.μ της 21ης Ιουλίου 1969 και ενώ οι δύο χώρες «έγλυφαν» τις πληγές
τους ο Νιλ Άρμστρονγκ έγινε ο πρώτος άνθρωπος που πάτησε το πόδι του στην
Σελήνη...

Ήταν όμως πόλεμος για το ποδόσφαιρο ότι έγινε ?
Την «ποδοσφαιρική τιμή της πατρίδας τους» υπεράσπισαν οι δύο δικτάτορες που κυβερνούσαν τις γειτονικές χώρες , ο Λόπεζ Αρεγιάνο της Ονδούρας και ο Φιντέλ Φερνάντεζ του Σαλβαδόρ?

ΤΟ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ ΗΤΑΝ Η ΕΥΚΑΙΡΙΑ , Η ΙΔΑΝΙΚΗ ΑΦΟΡΜΗ ....

Γιατί η πραγματική αιτία ήταν κοινωνική...

Το Ελ Σαλβαδόρ και η Ονδούρα ήταν δύο τυπικές μπανανίες εκείνη την περίοδο, τις οποίες κυβερνούσαν στρατιωτικές δικτατορίες. Βρίσκονταν υπό την άμεση επιρροή της Ουάσιγκτον, που προωθούσε ένα κοινό οικονομικό χώρο στην περιοχή ως αντίβαρο στην αυξανόμενη γοητεία της κομμουνιστικής Κούβας. Το Ελ Σαλβαδόρ, με έκταση περίπου όση η Πελοπόννησος, ήταν αρκετά πυκνοκατοικημένο με 3.000.000 κατοίκους, ενώ η Ονδούρα, με έκταση λίγο μικρότερη από της Ελλάδας, είχε μόλις 2.333.000 κατοίκους. Και οι δύο χώρες ήταν παλιές αποικίες της Ισπανίας, οι κάτοικοί τους μιλούσαν ισπανικά και ασπάζονταν στη συντριπτική τους πλειονότητα των ρωμαιοκαθολικισμό. Είχαν δύο ακόμη ομοιότητες: μαστίζονταν από τη φτώχεια και τις αβυσσαλέες κοινωνικές ανισότητες.
Από τις αρχές του 20ου αιώνα υπήρχε ένα σταδιακό μεταναστευτικό ρεύμα από το πυκνοκατοικημένο Ελ Σαλβαδόρ προς την αραιοκατοικημένη Ονδούρα. Με την πάροδο των ετών, οι μετανάστες από τα Σαλβαδόρ έφθασαν τις 350.000 και αριθμούσαν το 15% του πληθυσμού της Ονδούρας. Η μειονότητα αυτή πρόκοψε και τη δεκαετία του '60 κατείχε μεγάλη έκταση γης στα σύνορα των δύο χωρών, προκαλώντας τον φθόνο και την αντίδραση των ντόπιων. Μεγαλύτερες εκτάσεις γης κατείχαν οι λιγοστές οικογένειες γαιοκτημόνων της χώρας, καθώς και η αμερικανική εταιρεία United Fruit, που παράγει τις γνωστές μας μπανάνες «Τσικίτα».
Ο δικτάτορας της Ονδούρας Οσβάλντο Λόπες Αρεγιάνο επιχείρησε αναδασμό της γης κάτω από την εντεινόμενη λαϊκή αντίδραση, αλλά ήταν ανίκανος να αντιπαρατεθεί με τους μεγάλους γαιοκτήμονες και τους Αμερικανούς. Έτσι, στράφηκε κατά της ακίνητης περιουσίας των μεταναστών από το Σαλβαδόρ, την οποία ουσιαστικά δήμευσε και τη μοίρασε στους ντόπιους ακτήμονες. Οι μετανάστες από το Σαλβαδόρ βρέθηκαν σε δύσκολη θέση. Έχοντας χάσει την περιουσία τους ήταν ανεπιθύμητοι τόσο στη νέα, όσο και στην παλιά τους πατρίδα.
Ο Τύπος του Σαλβαδόρ υποδαύλιζε την κατάσταση, δημοσιεύοντας και διογκώνοντας ιστορίες βίας κατά των μεταναστών συμπατριωτών τους στην Ονδούρα. Οι σχέσεις μεταξύ των δύο γειτονικών κρατών επιδεινώθηκαν και οι δύο δικτάτορες καλόβλεπαν μια πολεμική αναμέτρηση, που θα τους έβγαζε από τα αδιέξοδα.
Και μία πολεμική αναμέτρηση με εθνικο – ποδοσφαιρικό περιεχόμενο ήταν ότι έπρεπε....





e-mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από κακόβουλη χρήση. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε την Javascript για να τη δείτε.



Πηγές: Τα αποσπάσματα του κειμένου που είναι γραμμένα με μπλε γράμματα είναι από το βιβλίο «Ο πόλεμος του ποδοσφαίρου», του Πολωνού δημοσιογράφου Ρισάρντ Καπισίνσκι που έζησε τις πολεμικές συγκρούσεις.
Το απόσπασμα που είναι γραμμένο με πράσινα γράμματα είναι από το site www.sansimera.gr