9-EuroTw-10
Ανήκει σε εκείνους που έπαιξαν ποδόσφαιρο πριν αυτό αναχθεί σε νούμερο 1 θέαμα στον κόσμο μέσω της τηλεοπτικής εικόνας.
Έτσι είναι ελάχιστες οι εικόνες – μερικά ασπρόμαυρα φιλμάκια – που έμειναν για να θυμίζουν το μεγαλύτερο τερματοφύλακα που πέρασε από τα ποδοσφαιρικά γήπεδα μέχρι σήμερα.
Ο «Λιόβα» γεννήθηκε στις 22 Οκτωβρίου 1929 στην Μόσχα , από γονείς που δούλευαν σαν βιομηχανικοί εργάτες.
Δεν είχε κλείσει καλά – καλά τα 11 χρόνια του , όταν ξέσπασε ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος. Ένα χρόνο μετά βρέθηκε εργάτης μετάλλου σε στρατιωτικό εργοστάσιο της Μόσχας μέχρι το τέλος του πολέμου το 1944.
Η μεγάλη του αγάπη ήταν το ποδόσφαιρο και όσο δούλευε στο εργοστάσιο έπαιζε ταυτόχρονα στην ποδοσφαιρική ομάδα που είχαν οι εργάτες.
Απ’ το 1944 εντάχθηκε στην ομάδα νέων της Ντιναμό Μόσχας και τελικά το 1949 σε ηλικία 20 χρόνων έγινε μέλος της αντρικής ομάδας , έχοντας μπροστά του έναν άλλο μεγάλο Ρώσο τερματοφύλακα , τον Αλεξέι Κόμιτς που ήταν γνωστός με το παρατσούκλι «ο τίγρης» . 
lev_yashin_empics
Η πρώτη του εμφάνιση με την φανέλα της Διναμό έγινε στις 6 Ιουλίου 1950 σε ένα φιλικό ματς και ήταν απογοητευτική αφού δέχτηκε ένα αστείο γκολ από ελεύθερο του αντίπαλου τερματοφύλακα. Εκείνη την χρονιά είχε δύο συμμετοχές σε επίσημα παιχνίδια και δεν ξανάπαιξε μέχρι το 1953.
Παρέμεινε όμως στην Ντιναμό , περιμένοντας μια δεύτερη ευκαιρία , ενώ το ίδιο χρονικό διάστημα ο προπονητής της ομάδας χόκεϊ στον πάγο του εμπιστεύθηκε την θέση του τερματοφύλακα. Ο Λεβ κατάχτησε με την ομάδα της Ντιναμό το Κύπελλο χόκεϊ το 1953 , χρονιά που επανήλθε στην ποδοσφαιρική ομάδα σαν βασικός τερματοφύλακας , σε αντικατάσταση του Κόμιτς που τραυματίστηκε.
Ο Λιόβα δεν άφησε την ευκαιρία να πάει χαμένη. Με τις καταπληκτικές εμφανίσεις του κέρδισε την αναγνώριση και την φανέλα με το Νο 1 στην Εθνική ομάδα , στην οποία κλήθηκε το 1954.
Το 1956 με την Εθνική ομάδα της Ε.Σ.Σ.Δ. κέρδισε το χρυσό Ολυμπιακό μετάλλιο στην Μελβούρνη ενώ στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1958 ήταν από τους βασικούς συντελεστές που οδήγησαν την ομάδα στους 8 (αποκλείστηκε από την νικήτρια του θεσμού Βραζιλία).
Το 1960 όμως στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα , Βραζιλία δεν υπήρχε και με τον Γιασίν κυρίαρχη μορφή η Ε.Σ.Σ.Δ. αναδείχτηκε Πρωταθλήτρια Ευρώπης.
Στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1962 για άλλη μια φορά το άστρο του Γιασίν έλαμψε , οδηγώντας την ομάδα του ξανά στους οκτώ.( αποκλείστηκε από την διοργανώτρια Χιλή).
Η φήμη του Γιασίν είχε απλωθεί σε όλον τον κόσμο.
Όλοι οι σχετικοί με το ποδόσφαιρο μιλούσαν πλέον με θαυμασμό για την «Μαύρη Αράχνη» , προσωνύμιο που του δόθηκε επειδή φορούσε τελείως μαύρη εμφάνιση και επειδή όπως έλεγαν «είχε οκτώ χέρια» όπως η αράχνη γι’ αυτό «έπιανε τα πάντα».
Το 1963 η ΟΥΕΦΑ τίμησε τον Λεβ Γιασίν με τον τίτλο του καλύτερου Ευρωπαίου ποδοσφαιριστή διάκριση που δόθηκε για πρώτη και μοναδική μέχρι και σήμερα φορά σε τερματοφύλακα
.
cebbceb5ceb2-ceb3ceb9ceb1cf83ceb9cebd2
Την ίδια χρονιά είχε προηγηθεί μία από τις καλύτερες εμφανίσεις του «μαύρου πάνθηρα» (άλλο προσωνύμιο που του είχε δοθεί στην πατρίδα του) , στον αγώνα
Αγγλίας – Μικτής Κόσμου για τα 100 χρόνια από την ίδρυση της Αγγλικής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου. Στον αγώνα αυτό ο Γιασίν άφησε άφωνους τους φιλάθλους με τις εξωπραγματικές αποκρούσεις του.
Το 1964 βρέθηκε σε έναν ακόμα τελικό Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος , να υπερασπίζεται την εστία της Ε.Σ.Σ.Δ. απέναντι στους οικοδεσπότες Ισπανούς που τελικά κέρδισαν με 2-1.
Η επόμενη μεγάλη διοργάνωση που συμμετείχε ήταν το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1966 στην Αγγλία όπου έφτασε με την Εθνική του ομάδα στην 4η θέση.
Η τελευταία (74η ) εμφάνιση κάτω από τα δοκάρια της εθνικής του ομάδας ήταν στις 16 Ιουλίου 1967 , στην Τιφλίδα απέναντι στην δική μας Εθνική Ελλάδας για τα προκριματικά του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος του 1968, σε ηλικία 38 ετών.
Και μιας και αναφέραμε την χώρα μας να πούμε ότι ο μοναδικός Έλληνας ποδοσφαιριστής που «έβαλε» γκολ στον Γιασίν είναι ο Μίμης Παπαϊωάννου στον αγώνα για τα προκριματικά του Παγκόσμιου Κυπέλλου του 1966 , που έγινε στις
25 Οκτωβρίου 1965 στο Στάδιο Καραϊσκάκη ( 1-4 για τους σοβιετικούς).
Ο Λεβ Γιασίν κρέμασε τα ποδοσφαιρικά του γάντια στις 27 Μαίου 1971 σε ματς που έγινε προς τιμήν του στην Μόσχα ανάμεσα στην Ντιναμό και μια ομάδα που αποτελούσαν οι καλύτεροι της Ευρώπης , μεταξύ των οποίων οι Τσάρλτον , Μπεκενμπάουερ , Φακέτι , Μίλερ , Μπόνεφ και άλλοι.
Αφού αποσύρθηκε από την ενεργό δράση ανέλαβε γενικός μάνατζερ της Ντιναμό και αργότερα της Εθνικής.
Το 1986 οι γιατροί διέγνωσαν σημάδια της επάρατης νόσου. Την ίδια χρονιά υποβλήθηκε σε επέμβαση στο γόνατο που παρουσίασε επιπλοκές , με αποτέλεσμα να χάσει το πόδι του και να συνεχίσει να ταλαιπωρείται μέχρι το 1990 που άφησε την τελευταία του πνοή σε ηλικία 61 ετών.
Με ύψος 1.90μ. σε μια εποχή που οι «ψηλοί» σπάνιζαν στα ποδοσφαιρικά γήπεδα , με άρτια σωματοδομή , ιδιαίτερα ευκίνητος , έπαιρνε πάντα την κατάλληλη θέση , είχε μεγάλη αντίληψη και κατεύθυνε με μαεστρία την άμυνα , εισάγοντας αυτόν τον ρόλο του τερματοφύλακα στο ποδόσφαιρο.
O Γιασίν ψηφίστηκε σαν ο καλύτερος τερματοφύλακας του 20ου αιώνα από την
IFFHS ( Διεθνή Ομοσπονδία Ιστορίας και Στατιστικής του Ποδοσφαίρου) , ενώ από το 1994 η FIFA καθιέρωσε το «Βραβείο Γιασίν» που απονέμεται κάθε φορά στον καλύτερο τερματοφύλακα του Παγκοσμίου Κυπέλλου.
450px-Lev_Yashin_monument
Χάλκινο άγαλμά του υπάρχει σήμερα έξω από το Στάδιο της Ντιναμό Μόσχας.
ΗΛΙΑΣ ΒΑΣΣΟΣ
Πηγέs: wikipedia , www.iffhs.de , retrosport.wordpress.com.
ourboys
giannitab
ΗΛΙΑΣ ΒΑΣΣΟΣ
