ΚΑΤΕΧΟΜΕΝΗ ΟΥΚΡΑΝΙΑ 1942

START KIEV - FLAHELF

ΕΝΑ ΜΑΤΣ ΠΟΥ ΕΜΕΙΝΕ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ
Μετά την κατάληψη της Ουκρανίας από τους Γερμανούς Ναζί , αρκετοί ποδοσφαιριστές της Δυναμό Κιέβου βρήκαν δουλειά στο εργοστάσιο αρτοποιίας της πόλης. Με επικεφαλής τον  γκολκίπερ της Δυναμό Μίκολα Τρούσεβιτς συγκεντρώθηκαν άλλοι επτά παίκτες της Δυναμό (Μίχαηλ Σβιριντόφσκι , Μίκολα Κορότκιχ , Ολεκσέι Κλιμένκο , Φεντίρ Τιούτσεφ , Μίχαηλ Πουτίστιν , Ιβάν Κουζμένκο και Μακάρ Γκοντσαρένκο) και τρεις της Λοκομοτίβ (Βλαντιμίρ Μπαλάκιν , Βασίλι Σουχάρεφ και Μίχαηλ Μέλνικ). Η ομάδα τους ονομάστηκε «Σταρτ» και η σύντομη εποποιία της κράτησε δύο μήνες (Ιούλιος και Αύγουστος του 1942).
Άρχισαν να δίνουν παιχνίδια στην τοπική λίγκα που ελεγχόταν από τον διορισμένο δοσίλογο Σβετσόφ , που είχε την ομάδα Ρουχ , την οποία στον πρώτο της αγώνα η Σταρτ διέλυσε με 7-2. Οι ομάδες της ουγγρικής και ρουμανικής φρουράς ηττήθηκαν και αυτές με μεγάλα σκορ από τους παίκτες της Σταρτ.
Στην συνέχεια αντιμετώπισαν νικηφόρα την  ομάδα των Γερμανών που δούλευαν στους στρατιωτικούς σιδηροδρόμους  και  νίκησαν με 6-0 μια γερμανική στρατιωτική ομάδα και δύο φορές την Ουγγρική  MSG Wal. Οι συνεχόμενες νίκες των Ουκρανών ποδοσφαιριστών έδωσαν θάρρος και γέμισαν περηφάνεια τους υπόδουλους συμπατριώτες τους και αυτό ανησύχησε ιδιαίτερα την γερμανική διοίκηση που πίστευε ότι θα έπεφτε το ηθικό των στρατιωτών του Άξονα και ότι η Σταρτ θα γινόταν σύμβολο της αντίστασης  κατά των δυνάμεων κατοχής.
Κλήθηκε λοιπόν η αήττητη ομάδα της  Λουφτβάφε  «Flahelf» για να δώσει αγώνα κόντρα στην Σταρτ. Το ματς έγινε στις 6 Αυγούστου και οι Ουκρανοί νίκησαν άνετα με 5-1.
Οι Γερμανοί ζήτησαν να γίνει και δεύτερο παιχνίδι , που ορίστηκε στις 9 Αυγούστου στο στάδιο Ζενίτ. Διαιτητής ορίστηκε αξιωματικός των SS και διέρρευσαν φήμες ότι θα υπήρχαν αντίποινα για τους παίκτες της Σταρτ αν κέρδιζαν το παιχνίδι.
eeeee

Οι Ουκρανοί αφού αρνήθηκαν να χαιρετήσουν ναζιστικά μπήκαν στον αγώνα και κατάφεραν παρά το σκληρό παιχνίδι των αντιπάλων τους να προηγηθούν 3-1 στο ημίχρονο.
Ο αγώνας τελικά έληξε πριν ην κανονική του διάρκεια ενώ το σκορ ήταν  5-3 υπερ της Σταρτ γιατί οι Γερμανοί ένιωσαν ταπεινωμένοι.. Μια εβδομάδα αργότερα η Σταρτ έδωσε τον τελευταίο της αγώνα ενάντια στην Ρουχ,την οποία και συνέτριψε 8-0.

Αμέσως μετά από αυτό το ματς άρχισαν οι συλλήψεις.
Οι παίκτες της Σταρτ κατηγορήθηκαν  ως μέλη την NKVD (στρατιωτικής αστυνομίας) αφού η Δυναμό ήταν η ομάδα της. Η Γκεστάπο τους συνέλαβε , τους βασάνισε και τους έστειλε σε στρατόπεδο καταναγκαστικών έργων. Εκτός από έναν ,τον Κορότκιχ ,που πέθανε στα βασανιστήρια. Άλλοι τρείς εκτελέστηκαν αργότερα σε αντίποινα για μια επίθεση παρτιζάνων ( Κουζμένκο , Κλιμένκο και η ψυχή της Σταρτ ο Τρούσεβιτς).
Το 1958 στην εφημερίδα «Evening Kiev» γράφτηκε ένα άρθρο με τίτλο «Η τελευταία μονομαχία» που αναφερόταν σ’ αυτήν την ιστορία  στηριγμένη κυρίως στις μαρτυρίες όσων επέζησαν.
ddddΤο 1965 ανεγέρθηκε μνημείο έξω από το στάδιο της Δυναμό( σήμερα στάδιο Βαλερί Λομπανόφσκι) .Το 1981 το στάδιο Ζενίτ όπου έγινε ο αγώνας μετονομάστηκε σε «Στάδιο Σταρτ».
Το μεταπολεμικό καθεστώς στην Σοβιετκή Ένωση αξιοποίησε προπαγανδιστικά την ιστορία διογκώνοντας ότι την συνέφερε και κρατώντας στην αφάνεια ότι δεν της ήταν αρεστό ,όπως την σύλληψη και φυλάκιση του Γκοντσαρένκο για 4 μήνες, με την κατηγορία της συνεργασίας με τους Γερμανούς . Η ,όπως αναφέρει ο Ριόρνταν στο σχετικό με το θέμα βιβλίο του, την μη αναφορά παικτών που συμμετείχαν σ’ εκείνη την ομάδα και αργότερα διέφυγαν στο εξωτερικό. Ο τελευταίος από τους πρωταγωνιστές (Γκοτσαρένκο) πέθανε το 1998.
Η ιστορία αυτή έγινε θέμα  βιβλίων και ταινιών και πήρε μυθικές διαστάσεις.
Ενέπνευσε μάλιστα την ταινία του 1981 «Escape victory” που κυκλοφόρησε και στην Ελλάδα με τον τίτλο «Η μεγάλη απόδραση των έντεκα» και στην οποία μετείχαν ο Μάικλ Κέιν , ο  Σιλβέστερ Σταλόνε και πολλοί θρύλοι του ποδοσφαίρου όπως ο Πελέ , ο Μουρ και ο Αρντίλες.

ΗΛΙΑΣ ΒΑΣΣΟΣ